Rykdom

Ons oudste is môre 3 jaar oud. Ek onthou nog so duidelik hoe ek die kraampyne begin kry het en die tyd op die wekker dop gehou het en my 'Sr Lillian' boek nader gegryp het om die gedeelte 'Is ek in kraam?" te lees. Dit was en is nog steeds vir my so mooi dat hy self besluit het om op Lentedag sy verskyning te maak.

Min het ons toe geweet hoe ons lewe sou verander! Vanoggend het juis weer met 'n "BANG" begin, soos die ingelsman sou sê. Hier daag 3 painters op, 3 manne om die braaikamer se vloer te gooi en 'n tuinjong. Rieta is op haar pos van vanaf vroeg oggend.

Ek en Cilliers is vroeg op, want Dinsdae is ons mamma en baba klassie. Ben sukkel natuulik weer om wakker te word, hy wil nie aantrek nie en ek oorweeg dit sterk om hom kaal-stert skool toe te stuur. Hy wil anyway net heeldag met daai ding tussen sy bene speel. Hy besluit darem om 5 minute voor ons moet ry in sy klere te spring. (Ek wag vir die dag wat ek gaan blog oor die seuntjie wat kaal skool toe is...)

Soveel bedrywighede op een dag het ek lanklaas gesien. Die huis moet nou na 'n kant toe kom sodat ons kan begin om weer gaste te onthaal. Saterdag hou ons juis partytjie, dis dalk hoekom die gewerkskaf so bietjie spoed kry die week.

Tussen al die gewoel deur kuier vriende uit die platteland. My goeie skool vriendin. Sy het pas uitgevind sy's swanger. Sy en nog 3 van my vriendinne. My suster het ook vandag gehoor hulle verwag 'n seuntjie. So daar is baie boepies rondom my om my besig te hou. Ek is nou op 'n stadium wat ek heeltemal genees is van enige broeisgeit. Ek sal altyd van babas hou, maar vir eers roep ek halt en soek ek 'n bietjie orde in die chaos.

Moederskap is 'n natuurlike instink, maar MA-wees kom met tyd. Om 2 kinders binne 2 jaar te kry is is ietwat van 'n skok, as ek dit nou so kan noem. Ek dink dis net normaal om 'n paar jaar te vat om daaraan gewoond te raak. Dis 'n moerse verantwoordelikheid!

Daar's 'n gesegde wat iets soos volg lui: "with a lot of money comes a lot of responsibility". Ek het nou nie baie geld nie, maar ek sien my gesin as my rykdom. En dit is nou juis hier waar hierdie gesegde vir my waarheid geword het. My 'rykdom' kom met baie verantwoordlikheid.

Life is a roller coaster.

Ek sit vanoggend by die kombuis tafel en staar na die stoom wat nog uit die koppie Jacobs Kronung trek. Een van die dae sal dit seker 'n flouer stoompie uit 'n Ricoffy moet wees. My liewe man is vanoggend hier weg om te doen wat hy al 2 jaar lank dreig om te doen. Hy gaan bedank.

Hy het dit al soveel kere van tevore gesê, "my skat, ek gaan bedank!" Dan trek my keel toe en my poephol trek op 'n tuit. Elke keer is ek maar te dankbaar dat dit maar net 'meer bek as binnegoed' is. Die keer egter, is ek bevrees is dit die ware jakob.

Dis 'n vreemde gevoel wat ek het. Ek is rustig en kalm, die toegetrekte keel en die poephol wat tuit trek ontbreek heeltemal. Ek is sowaar rustig en kalm. Inteendeel, ek is opgewonde. Opgewonde oor die nuwe uitdaging wat voor ons lê. Ek besef ons gaan vir 'n paar maande dalk moet droë brood eet en die 'two ply toiletpaper' maar op die winkel rak moet los. Maar as dit is wat ek moet prys gee om my man weer terug te kry, dan is die prys maar min om te betaal.

Ek kan nie wag om koebaai te sê aan die ewige werksoproepe en afwesigheid by die huis oordat hy moet aandag gee aan werk nie. Ek wil nou nie sit en kla oor alles wat verkeerd gegaan het die laaste tyd nie. Ek wil net dit sê, as jou sitsuasie vrot is, is daar net 1 persoon wat dit kan verander en dit is: JY SELF! Ek preek dit al so lank vir hom, en vandag het hy oorgegaan in aksie.

Hy is terug na sy vergadering met die baas (shmaash), dis ofisieel. Hy het bedank, hy moet sy 30 dae uit werk en dan, wat dan? Ons is gereed vir hierdie uitdaging. Ek staan 100% agter hom en ons sal dinge laat werk.

We're 30 and the rollar coaster just started! Lets ride it baby...