Breastfeeding made me run

Die titel klink net beter in engels :)

Met my eerste baba wou ek regtig weg hadloop as daar van borsvoeding gepraat word. Die seer nipples en die sokkerballe vir boobs was vir my net een te veel. En toe kom die mastitis soos ‘n  dief in die nag en die trane rol oor my wange wanneer ek sit om vir baba te voed. Ek raak stil en bid en my antwoord kom toe duidelik na my in die vorm van ‘n blik!! Jy moet tog die beste moeder vir jou kleine baba wees, en as dit beteken jy moet blikmelk gee, dan is dit so. Op daardie stadium het ek myself voorgeneem – NOOIT in my lewe weer nie. Die blik werk soos ‘n bom, so waarom deur al hierdie pyn gaan. Ek geniet uiteindelik my baba en ek hoef nie meer méér aandag aan my boobs as my baba te gee nie.

Ek word toe geseën met nog ‘n swangerskap, en die instinkte skop onmiddelik weer in en die borsvoeding feetjie praat hard met my. “borsvoeding is deel van die natuur” “moeder, gun jou baba die geleentheid” “dis ‘n kop besluit”! Dis ‘n KOP BESLUIT? Ek kan nie onthou wie dit vir my gesê het nie, maar daardie woorde het vasgesteek! Ek neem toe die besluit: “Ek gaan hierdie baba borsvoed”. Ek het met ander moeders gepraat wat suksesvol geborsvoed het, en ek het gekyk hoe ander moeders dit doen en ek het myself voorgestel hoe ek dit doen!Die dag na die geboorte het ek hom aan die bors gesit, hy het gedrink soos ‘n lammetjie. Ek het net geweet hierdie keer gaan dit werk. EN DIT HET!! Vir 14 maande het ek eksklusief geborsvoed…geen blikke dié keer nie!!  

Ek het vir myself bewys EK KAN! Met ‘n KOP BESLUIT kon ek dit reg kry..... Nou werk my kop oortyd…. As ek dit kon regkry, kan ek seker enige iets regkry…

Ek wou graag weer fiks word en gereeld oefen, maar dit was 'n droom wat baie vaag en buite my bereik was. Ek het nog altyd na die Two Oceans op die TV gekyk en dan was daar ‘n kort-vinnige-splitsekonde van ‘n oomblik wat ek gedink het “EK GAAN DIT NOG DOEN!”  Op skool was ek fiks en het ek aan sport deelgeneem. Nou het daar al 14 jaar verbygegaan waar die gedagte van oefening vir my ‘n grooot, grooooter, masiewe, inspanning, grap en onmoonlikheid was.  Gym fooie was elke keer vir die voëls, want ek sluit aan, en na 3 maande is die rusbank ‘n groter liefde as die moeite gym toe.  

Die Here stuur toe weer vir my ‘n antwoord in die vorm van ‘n vriendin wat my oortuig om saam met haar BOOTCAMP te doen. Gedurende die 4 weke by bootcamp hoor ek weer die stem “KOP BESLUIT” en ek besef EK KAN OEFEN…dis glad nie so erg nie en ek is glad nie so oud soos wat ek myself uitmaak nie. hiehieJ.. En net daar besluit ek, ek wil begin hardloop. Sommer net vir oefening en dalk later wedlope en dalk, net dalk eendag die Two Oceans… 

KOP BESLUIT!  

Daar hang reeds 2 x 5km wedloop medaljes in my kantoor. 15 April hardloop ek my eerste 10km en die Two Oceans gedagte is glad nie meer net 'n splitsekonde van 'n oomblik nie.